به گزارش سرخط پتروشیمی، وقتی کارگران و بازنشستگان برای تأمین مسکن، هزینه‌های روزمره و حتی یک سفر خانوادگی با دشواری روبه‌رو هستند، اعلام اقامت خانواده مدیرعامل شستا در خارج از کشور، پرسش‌هایی جدی درباره نسبت مدیران با زندگی صاحبان اصلی این سرمایه ایجاد می‌کند.

محمدرضا سعیدی، مدیرعامل شرکت سرمایه‌گذاری تأمین اجتماعی، در نشست خبری اخیر خود اعلام کرده است که خانواده‌اش اقامت خارج از کشور دارند، اما تابعیت خارجی ندارند. او همچنین تأکید کرده که نهادهای نظارتی صلاحیتش را تأیید کرده‌اند و رفت‌وآمد خارجی را جرم نمی‌داند.

بدون تردید، اقامت در خارج از کشور به‌خودی‌خود تخلف نیست و تأیید صلاحیت قانونی نیز موضوعی جداگانه است؛ اما مسئله اصلی در این ماجرا، فراتر از تابعیت و ضوابط اداری است. پرسش درباره مسئولیت اجتماعی و فاصله میان زندگی مدیران و واقعیت معیشتی کارگرانی است که سرمایه شستا حاصل سال‌ها تلاش و پرداخت حق بیمه آنهاست.

آقای سعیدی! شما مدیریت مجموعه‌ای را بر عهده دارید که صاحبان اصلی سرمایه آن، کارگرانی هستند که بسیاری از آنها سال‌هاست در حسرت خانه‌دار شدن مانده‌اند، برای تأمین هزینه‌های زندگی روزانه حساب‌وکتاب می‌کنند و حتی امکان یک سفر خانوادگی ساده را ندارند. در چنین شرایطی، چگونه می‌توان از اعتماد این قشر به مدیری سخن گفت که خانواده‌اش در خارج از کشور اقامت دارند؟

موضوع صرفاً محل اقامت خانواده شما نیست؛ مسئله این است که مدیر یک مجموعه اقتصادی متکی بر سرمایه کارگران، تا چه اندازه با واقعیت زندگی و دشواری‌های صاحبان این سرمایه احساس نزدیکی می‌کند. مدیری که مسئولیت اداره دارایی‌های بین‌نسلی کارگران را پذیرفته، باید نسبت به این فاصله و حساسیت اجتماعی آن نیز پاسخگو باشد.

این پرسش تنها از سوی رسانه‌ها مطرح نشده است. مجیدرضا حریری، عضو اتاق بازرگانی، نیز در انتقادی خطاب به احمد میدری، وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی، درباره سپردن مدیریت بزرگ‌ترین بنگاه اقتصادی متکی بر سرمایه کارگران به فردی که خانواده‌اش در خارج از کشور اقامت دارند، پرسش کرده است. این انتقاد، مطالبه‌ای درباره تناسب مسئولیت مدیریتی با اعتماد اجتماعی صاحبان سرمایه را پیش می‌کشد.

آقای وزیر! مسئله شستا فقط سود و زیان و مدیریت شرکت‌های تابعه نیست؛ اعتماد میلیون‌ها کارگر و بازنشسته نیز در میان است. آیا در انتخاب مدیران چنین مجموعه‌ای، علاوه بر تأیید صلاحیت‌های اداری، نباید معیارهای مسئولیت‌پذیری اجتماعی و اعتماد عمومی نیز مورد توجه قرار گیرد؟

کارگران از مدیران خود انتظار زندگی تجملاتی یا فداکاری نمایشی ندارند؛ انتظار دارند مدیرانشان شرایط زندگی آنان را بشناسند، دشواری‌های معیشتشان را درک کنند و برای بهبود وضعیتشان تصمیم بگیرند. سرمایه شستا متعلق به کسانی است که بسیاری از آنها هنوز در تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی با مشکل مواجه‌اند.

مدیریت سرمایه کارگران، فقط نشستن بر صندلی مدیرعاملی یک هلدینگ بزرگ نیست؛ امانت‌داری در برابر صاحبان سرمایه و پاسخگویی در برابر اعتماد آنهاست.