اعلام وجود «نیروی مازاد» و تعدیل کارکنان در تاپیکو، آن‌هم در شرایطی که هم‌زمان شاهد ورود نیروهایی از بیرون مجموعه با سفارش‌های خاص و حقوق‌های قابل‌توجه هستیم، تناقضی آشکار و نگران‌کننده را به نمایش می‌گذارد.

این دوگانه عجیب—کاهش نیرو از داخل و تزریق نیرو از بیرون—نه‌تنها فاقد منطق مدیریتی است، بلکه نظم سازمانی و اعتماد سرمایه انسانی تاپیکو را به‌طور جدی خدشه‌دار می‌کند.

کارکنانی که سال‌ها با حداقل امکانات، مجموعه را سرپا نگه داشته‌اند، امروز با برچسب «مازاد» کنار گذاشته می‌شوند؛ اما هم‌زمان مسیر برای ورود نیروهای سفارشی با مزایا و حقوق‌های بالا هموار است. رویه‌ای که بیش از آنکه نشانه اصلاح ساختار باشد، بوی بی‌عدالتی و رانت می‌دهد.

منتقدان معتقدند این تصمیمات پیام روشنی به بدنه سازمان مخابره می‌کند: تخصص، تجربه و وفاداری در اولویت نیست؛ بلکه نسبت‌ها، توصیه‌ها و سفارش‌ها تعیین‌کننده‌اند.

تاپیکو اگر به‌دنبال بهره‌وری، ثبات و آرامش سازمانی است، باید پیش از حذف نیروهای خودی، درباره چرایی جذب‌های بیرونی، سطح حقوق‌ها و سازوکار تصمیم‌گیری شفاف‌سازی کند؛ در غیر این صورت، هزینه این بی‌نظمی مدیریتی را نه مدیران، بلکه کل مجموعه و در نهایت صنعت پرداخت خواهد کرد.