به گزارش سرخط پتروشیمی، در روزگاری که صنعت ایران بیش از آن‌که با کمبود منابع دست‌وپنجه نرم کند، گرفتار ناپایداری سیاست، اختلال زنجیره تأمین و فرسایش اعتماد است، هر نشانه‌ای از «ایستادن» اهمیت مضاعف پیدا می‌کند. پتروشیمی جم یکی از همین نشانه‌هاست؛ نه به‌عنوان یک استثنای تبلیغاتی، بلکه به‌مثابه یک تجربه قابل تأمل از آن‌چه می‌توانست و می‌تواند در صنعت ایران رخ دهد.

جم از همان ابتدا با منطق «مقیاس جهانی» متولد شد؛ واحد الفینی با ظرفیت بیش از ۲.۳ میلیون تن محصول در سال، زنجیره‌ای کامل از الفین تا پلیمر، و حضور در بیش از ۲۰ بازار جهانی. اما اهمیت جم فقط در عدد و ظرفیت خلاصه نمی‌شود. نقطه تمایز، جایی است که این مجتمع در برابر یکی از پرریسک‌ترین گلوگاه‌های صنعت پتروشیمی ایستاد: وابستگی فناورانه در کاتالیست.

بومی‌سازی کاتالیست پلی‌اتیلن سنگین گرید لوله (PE100) در پتروشیمی جم، صرفاً یک دستاورد فنی نیست؛ یک پیام روشن است. پیام اینکه حتی در شرایط تحریم، نااطمینانی بین‌المللی و فشار بر زنجیره تأمین، می‌توان از «مدیریت بحران» عبور کرد و به «مدیریت قابلیت» رسید. این دستاورد نه‌تنها مانع خروج ارز شد، بلکه ریسک توقف تولید یکی از استراتژیک‌ترین محصولات کشور را به‌طور معناداری کاهش داد؛ محصولی که مستقیم با زیرساخت، آب، انرژی و توسعه شهری پیوند خورده است.

اعداد هم گواه همین مسیرند. تولید ۲۲۴ هزار تنی در دی‌ماه ۱۴۰۴، رشد درآمد ۱۱ درصدی ماهانه، و ثبت فروش ۷۵.۲ هزار میلیارد تومانی در سال مالی جاری با رشد نزدیک به ۳۵ درصد، نشان می‌دهد که «پایداری تولید» فقط یک شعار مدیریتی نیست؛ وقتی با دانش، سرمایه انسانی و تصمیم‌گیری مبتنی بر واقعیت همراه شود، به نتیجه می‌رسد.

در صنعتی که بارها قربانی تصمیم‌های مقطعی، سیاست‌های مسکنی و بی‌ثباتی انرژی شده، جم یادآوری می‌کند که راه نجات، نه در وعده‌های بزرگ، بلکه در پروژه‌های دقیق، سرمایه‌گذاری فناورانه و احترام به عقلانیت صنعتی است. این تجربه می‌گوید اگر بنگاه به‌جای انتظار برای گشایش بیرونی، روی توان درونی تمرکز کند، حتی در سخت‌ترین شرایط هم می‌توان «خلق ارزش» را زنده نگه داشت.

پتروشیمی جم شاید همه مشکلات صنعت ایران را حل نکرده باشد، اما یک چیز را ثابت کرده است: امکان ایستادن هنوز وجود دارد؛ اگر صنعت را جدی بگیریم.